რეალური ვითარება შემდეგია: 6-7 აგვისტოს რუსეთმა შემოიყვანა საქართველოში თავისი რეგულარული შეიარაღებული ძალები აქ უკვე არსებულ მემშვიდობეთა დამატებით, დაიკავა საკვანძო პოზიციები და მოახდინა მათზე ძალთა კონცენტრაცია. ამ მანევრით მან დაიწყო და მოიგო ომი საქართველოს წინააღმდეგ (მანევრი ისეთივე ელემენტია ომისა, როგორც ხელჩართული ბრძოლა ან საავიაციო დაბომბვა). ამის შემდეგ მოხდა სააკაშვილის სტიმულირება (ან ე.წ. “წამოგება”), რათა ებრძანა საარტილერიო გასროლა ქ. ცხინვალისკენ, საიდანაც მოსახლეობა ორი კვირით ადრე გამოყვანილი იყო, და ომის კონსტატაციასთან დაკავშირებული ყველა საჭირო დოკუმენტების გაფორმება.
სააკაშვილმა მორჩილად შეასრულა ყველა ეს ქმედება. ტალიავინის დასკვნა, რომ მისმა “ფაქტების დამდგენმა” კომისიამ “ვერ დაადგინა რუსული ჯარების 6-7 აგვისტოს გადაადგილების ფაქტი”, არის ყალბი მისი ტენდენციურობის გამო და ზერელე იმ მხრივ, რომ მასში არ არის წარმოდგენილი ადგილობრივ მოსახლეთა გამოკითხვის მასალები ხსენებული ორი დღის სიტუაციისა და ხდომილებების თაობაზე.
კომისიის არაობიექტურობა ჩანს იმ ფაქტიდანაც, რომ მასში შემავალ იურისტთა შორის, რომლებიც სიტუაციას იკვლევდნენ და კვალიფიკაციას აძლევდნენ, ნახევარი გერმანელია (რაც ზოგადევროპული კომისიისთვის ბუნებრივი შემადგენლობა არ არის). საქართველოს ხელისუფლების შეუვალი მოვალეობაა, ოფიციალურად დააფიქსიროს ტალიავინის კომისიის ნამუშევრის ეს მიუღებელი მხარე.
||. მედვედევი ამბობს, რომ წლების განმავლობაში საქართველო ცუდად ექცეოდა ოსებს და აფხაზებს, რის გამოც მოხდა დაპირისპირება ქართულ სახელმწიფოსა და მათ შორის, და ადანაშაულებს საქართველოს. საქართველოს ხელისუფლება ვალდებულია, თავის არგუმენტთა არსენალში მუდმივ ჰქონდეს იმ ფაქტების კონსტატაცია, რომ:
ა). ცნება “ოსეთი” კავკასიონის სამხრეთით მდებარე ტერიტორიისათვის შეთხზულია რუსების მიერ (1802 წ.).
ბ). ოსი მოსახლეობა კავკასიონის სამხრეთით (გარდა ყქ|| საუკუნის მეორე ნახევარში დასახლებული ასიოდე ოსური ოჯახისა ჯავაში, რომელიც, დოკუმენტის სიტყვით, “გაუკაცურდა ოვსთაგან”, ანუ ოსების თავდასხმის შედეგად გაუკაცურდა, ამავე საუკუნის დასაწყისში, სპარსეთთან და თურქეთთან წარმოებული ომების უკიდურესი გამწვავების დროს) შემოყვანილია რუსების ბატონობის დროს და მათი ხელშეწყობით.
გ). გეოგრაფიული ერთეული “სამხრეთ ოსეთის აო” შექმნილია რუსული ბოლშევიკური პარტიის ჯერ კავბიუროს გადაწყვეტილებით, ხოლო შემდეგ ამავე პარტიის ცკ-ს დადგენილებით 1920 წელს, ანუ საქართველოს მეორე ანექსიამდე, და ეს გადაწყვეტილება რეალიზებულია გასაბჭოების შემდეგ 1922 წელს.
დ) რომ ამ გამოგონილ ხელოვნურ ერთეულს არ უარსებია არც ერთი საათი იქ რეგულარული რუსული შეიარაღებული ძალების დგომის გარეშე და რომ ამ პირობებშია დაწყებული და განხორციელებულია ცხინვალში მოსახლეობის მიერ რუსული მოქალაქეობის მიღების სამართალსაწინააღმდეგო კამპანია.
ე). რომ რუსი მემშვიდობეები, რუსეთის ინტერესთა გამტარებელ შევარდნაძის მიერ საქართველოში მოწვეულები, 1991 წლიდან 2008 წლამდე სხვას არაფერს აკეთებდნენ ჯერ ოსი პარამილიტარების, ხოლო შემდეგ სეპარატისტი “ხელისუფლების” ძალთა შეიარაღებისა, გაწვრთნისა და საბრძოლო მოქმედებაში ქართული ჯერ მილიციის, ხოლო შემდეგ პოლიციის წინააღმდეგ დახმარების გარდა.
ვ). რომ 2008 წლის რუსულ-ქართულ ომს წინ უსწრებდა ორკვირიანი საარტილერიო დაბომბვა ქართული სოფლებისა ოსების სახელით, მაგრამ რუსული რეგულარული ნაწილების მიერ;
ზ). რომ 1980-იანი წლების დამლევს საქართველოში ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობის საპასუხო რუსული ინიციატივა (და არა ოსი მოსახლეობისა) იყო ცხინვალში და მის შემოგარენში ოსური “სეპარატისტული” მოძრაობის ორგანიზება და რამდენიმე წლის მანძილზე ქართული მოსახლეობის გენოციდისა და ეთნიკური წმენდის ჩატარება, რომელმაც ჯერ ცხინვალში ინკორპორირებული ქართული სოფლები მამისაანთუბანი და გუჯაბაური მოსპო, ხოლო შემდეგ – მრავალი სხვა ქართული სოფელი.
თ). რომ “სამხრეთ ოსეთი” ისტორიული და გეოგრაფიული სიყალბეა, რომელიც მხოლოდ რუსეთის ხიშტზე დგას, ქართველ და ოს მოსახლეობას შორის ტრაგიკული სისხლიანი დაპირისპირების რეზულტატით.
ი). რომ ეს რუსების მიერ შეთხზული და შექმნილი გეოგრაფიული ერთეული – “სამხრეთ ოსეთის აო” გაუქმებულია საქართველოს რესპუბლიკის უზენაესი საბჭოს 1990 წლის 11 დეკემბრის კანონით.
კ). რომ ოსების სპეციფიკური ეროვნული და ეთნიკური ინტერესების მომსახურებას საქართველოში სჭირდება არა “სამხრეთ ოსეთის” არსებობა, არამედ დემოკრატიული ადგილობრივი თვითმმართველობის განვითარება და ფუნქციური ავტონომიის (ანუ მთელ საქართველოში გაბნეული ოსური მოსახლეობის მომცველ ორგანიზაციათა სისტემის) განვითარება, კულტურულის ჩათვლით.
|||. მედვედევი ამბობს, რომ რუსეთის შეიარაღებულ ძალთა მიერ საბრძოლო მოქმედებების დაწყება საქართველოს შეიარაღებული ძალების წინააღმდეგ საქართველოს ტერიტორიაზე იყო რუსეთის ხელისუფლების მოვალეობა მეზობელ ქვეყანაში თავისი მოქალაქეების დაცვისა. საქართველოს ხელისუფლება ვალდებულია უპასუხოს მას და განუმარტოს მსოფლიოს, რომ არანაირი უფლება და არანაირი მოვალეობა საქართველოს ფარგლებში ომისა რუსეთს არა აქვს და ვერ ექნება.
სუვერენულ ქვეყანაში შეიარაღებული ჩარევა ადამიანის უფლებათა დაცვის მოტივით დღეს მსოფლიოში პრაქტიკულად დაშვებულია, მაგრამ მხოლოდ საერთაშორისო ორგანიზაციების გადაწყვეტილებებით და შემოზღუდული მანდატით. არანაირ პირობებში, გარდა ხელისუფლების მიერ მოსახლეობის პირდაპირი გენოციდის კონსტატაციისა, სუვერენულ სახელმწიფოში შეიარაღებული მოქმედების უფლება არ არსებობს, ხოლო უფლება მეზობელი სახელმწიფოს ერთპიროვნული ტერიტორიული დაშლისა არ არსებობს არც ამ პირობით.
მედვედევმა ფაქტობრივად გათქვა მოქმედების მოტივაცია თავისი იმპერიალისტური ქვეყნისა, რომელმაც საუკუნეზე მეტის მანძილზე ამზადა საქართველოში ოსური მოსახლეობის შემოყვანა და მასში სეპარატიზმის გაღვივება იმ მიზნით, რომ ბოლოს მისი ანკლავი შეექმნა (ისიც – 30% ავტოხთონური ქართველი მოსახლეობით), რათა მომავალში მისი საქართველოსაგან “დამოუკიდებლობა” ეცნო.
საქართველოს ხელისუფლება ვალდებულია რუსეთს განუცხადოს და მსოფლიოს განუმარტოს, რომ რუსეთის ამ სახელმწიფოებრივი დივერსიის დაშვება, როგორც პრეცედენტისა, ფეთქებადია მსოფლიოსათვის. სახელდობრ, თუ რომელიმე სახელმწიფოს რომელსამე ნაწილში დემოგრაფიული დინამიკა, ამ რიცხვში – ახალი მოსახლეობის შემოსახლების შედეგად ახალი უმრავლესობის გაჩენაც ჩაითვლება საკმარის საფუძვლად ამ ტერიტორიის სტატუსის გადასინჯვისათვის და ამ ტერიტორიისთვის ახალი სახელის დარქმევისთვის, ეს იქნება მიზეზი ყველა ეთნიკური ჯგუფის პანიკური შიშისა ყველა სხვა ეთნიკური ჯგუფის დემოგრაფიული კეთილდღეობის წინაშე და, ამგვარად, გარდუვალი ცდუნებისა ეთნიკური წმენდისა და გენოციდისათვის ყველა კონტინენტზე.
გარდა ამისა, ისევ და ისევ პოლიტიკურ კონტექსტში, საქართველოს ხელისუფლება ვალდებულია, რუსეთს და მსოფლიოს თანმიმდევრულად შეახსენოს ხოლმე ის ფუნდამენტური მნიშვნელობის ფაქტი, რომ ქართველი ერი თავის მთელ ტერიტორიაზე ავტოხთონური და უწყვეტად მოსახლე ერია ისტორიის დასაბამიდან დღემდე, რის გამოც არანაირი ანალოგია არ არსებობს ერთის მხრივ ქართულ-ოსურ ან ქართულ-აფხაზურ ურთიერთობას, ხოლო მეორეს მხრივ, რუსულ-ჩეჩნურ და ზოგადად, რუსულ-ჩრდილოკავკასიურ ურთიერთობას შორის: ჩეჩენი ხალხი თავის დღევანდელ მიწაზე ცხოვრობს ისტორიის დასაბამიდან, ხოლო ჩეჩნეთის შესვლას (ცეცხლითა და მახვილით შეყვანას) რუსეთის შემადგენლობაში თავისი ზუსტად ცნობილი ისტორიული თარიღი აქვს.
რუსულ-ჩრდილოკავკასიური ურთიერთობები დარეგულირებას ექვემდებარება დედამიწაზე კოლონიალიზმის ნაშთთა აღმოფხვრის საკაცობრიო ამოცანის კონტექსტში, ხოლო ქართულ-აფხაზური და ქართულ-ოსური ურთიერთობები – სუვერენული სახელმწიფოს ტერიტორიული მთლიანობისა და მის შიგნით ეროვნულ უმცირესობათა ინტერესების ადექვატური რეალიზაციის ამოცანის კონტექსტში (რაშიც საქართველოს და ქართველ ერს, ისტორიულად და დღეს, ჰუმანიზმისა და ბუნებრივი ტოლერანტობის უმდიდრესი ისტორია აქვს).
|ქ. რას ისახავს მიზნად მედვედევის ინტერვიუები?
ქართველი ჟურნალისტის კითხვას: “რა არის თქვენი 2008 წლის შეიარაღებული ჩარევის მიზეზი: ოსების დაცვა, თუ საქართველოს ნატოში შესვლის შეფერხება?” მედვედევი ვერ აძლევს გარკვეულ პასუხს, რადგან თუ უთხრა “ორივე”, მაშინ საფუძველი ჩნდება შემდეგი კითხვისათვის: თუ ნატოს შემოსვლა კავკასიაში თქვენთვის მიუღებელია, მაშინ რატომ დაემთხვა თქვენი მოქმედება ცხინვალში ვითარების გამწვავებას?”, რაც ტოლძალია ეჭვის გამოთქმისა “ალბათ, ოსების დაცვა იმიტომ მოიგონეთ, რომ საქართველოს ნატოსკენ გაშვება არ გინდათ”;
მედვედევის განცხადება “საქართველოდან ჯარების გაყვანის პირობა არ დაგვირღვევია: აფხაზეთი და ოსეთი საქართველო აღარ არის” ლოგიკის თვალსაზრისით სოფიზმია, ხოლო პოლიტიკისა და სამართლის თვალსაზრისით – ცინიზმი; აბსურდულია მედვედევის პასუხი ქართველი ჟურნალისტის შეკითხვაზე მავთულხლართების გადმოწევის კამპანიის შესახებ. იგი ამბობს “ეს ოსების კომპეტენციაა და არა ჩვენი”. გამოდის, რომ რუსეთი შეიარაღებული ძალით ეხმარება ერთ სუვერენულ ქვეყანას (ასეთად მიაჩნია მას “სამრეთ ოსეთი”) ტერიტორიის განვრცობას მეორე სუვერენული სახელმწიფოს ხარჯზე.
საკითხავია, რატომ მიდის მედვედევი ამ ინტერვიუზე, რომელიც მსოფლიოს თვალში ღიად ამხელს მისი პოლიტიკის ტლუ იმპერიალისტურ ბუნებას? პასუხია: ეს ინტერვიუები გათვლილია არა მსოფლიოსთვის, არამედ რუსეთის ქართული აგენტურისათვის. მათი მიზანია ამ აგენტურისთვის ხელშეწყობა საქართველოში “კონფედერაციის” პროექტის, ანუ პრიმაკოვის გეგმის გატანაში: სახელშეკრულებო სახელმწიფოს შექმნაში საქართველოს, “დამოუკიდებელი” აფხაზეთის და “დამოუკიდებელი” “სამხრეთ ოსეთის” შემადგენლობით, რომელიც (ეს სახელმწიფო) განსაზღვრებითვე დაშლადია, როგორც კი ამას რომელიმე ერთი წევრი მოინდომებს.
ქ. სამწუხაროა, მაგრამ ფაქტია, რომ მედვედევის ინტერვიუ ჟურნალისტ ბოიკოსათვის მოიცავს განცხადებას, სააკაშვილის მიერ ომის დაწყებას ივანიშვილიც ადასტურებსო. ანუ: ივანიშვილის სიტყვებს იგი საქართველოს მხრიდან “აღიარებით ჩვენებად” მიიჩნევს. ჩვენ არ ვიცით, საქართველოს პრემიერ-მინისტრის რა სიტყვებს გულისხმობს მედვედევი. მიგვაჩნია, რომ ბ-ნი ივანიშვილი ყველა შემთხვევაში ვალდებულია ღიად განაცხადოს, რომ მისი არც ერთი ნათქვამი ამ აზრს არ შეიცავს.
ქ|. აღნიშნულ ვითარებაში საქართველოს ხელისუფლებას მართებს შეგნება იმისა, რომ რუსეთი თავის ზრახვაზე – რომ საქართველოს დანაწევრება საბოლოოდ ძალაში დარჩეს – ნებით ხელის ამღები არ არის და რომ, შესაბამისად, საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენა ამ რეგიონში რუსეთის პოლიტიკის დამარცხებაზე გადის. ამიტომ საქართველოს ჰმართებს თავისი სათავდაცვო პოტენციალის მაქსიმალური გაზრდა (რათა რუსეთი უცაბედი ნეკის წაკვრით, ანუ მსოფლიოსთვის შეუმჩნევლად ვერ გვერეოდეს), ერთი მხრივ, და რეალისტური ძალისხმევა ნატოში შესვლისთვის, ან ნატოსთან, როგორც მთელთან, ხელშეკრულებაში ყოფნისთვის, ან ნატოს წევრ დიდ ქვეყნებთან (ქვეყანასთან) ორმხრივი სათავდაცვო ხელშეკრულებაში (ხელშეკრულებებში) ყოფნისათვის, მეორე მხრივ.
ქ||. ვერც ერთი მეტ-ნაკლებად გონივრული თანამედროვე პროგნოზი ვერ მოუხუჭავს თვალს იმ ვითარებას, რომ დეკოლონიზებულ მსოფლიოში რუსული კოლონიალიზმის ერთ-ერთ ყველაზე ბარბაროსულ ნაწილს – მის ბატონობას ჩრდილო კავკასიის თავისუფლებისმოყვარე ხალხებზე – ნულოვანი ალბათობა აქვს გაძლებისა, ვთქვათ, 2050 წლამდე, მით უმეტეს – 2100 წლამდე. ამიტომ საქართველო უნდა ირჩევდეს ყველაზე რაციონალურ გეზს, ერთი მხრივ, რეალურად პროგნოზირებად მომავალ ვითარებაზე ორიენტაციით და, მეორე მხრივ, “მომაკვდავი გველეშაპის კუდქვეშ არმოყოლის” პრაგმატული ამოცანის გათვალისწინებით. თქმულიდან გამომდინარე, საქართველო ვალდებულია მუდმივად და თანმიმდევრულად ლობირებდეს მსოფლიო არენაზე ჩრდილო კავკასიის სამხრეთი ზონის (ანუ კავკასიელ ხალხთა ქვეყნების) დეკოლონიზაციის წმინდა საქმეს.
ქ|||. წინააღმდეგ პოპულისტური დემაგოგიისა იმის თაობაზე, რომ რუსეთი ჩვენი მარადიული მეზობელია, რომელთანაც კონტაქტს ვერ ავცდებით, საქართველოს ხელისუფლება ვალდებულია, ცალსახად გაცხადებული ჰქონდეს შინ და გარეთ: რუსეთის საქართველოდან განდევნის წმინდათაწმინდა ამოცანას არანაირი კავშირი არა აქვს ამ ორი ქვეყნის ურთიერთობის გრძელვადიან პერსპექტივასთან. ეს არის ერთჯერადი პრაქტიკული ამოცანა, რომლის გადაჭრასაც საქართველომ, თავისი საარსებო ინტერესიდან გამომდინარე, ვალდებულია დღეს დაუქვემდებაროს თავისი ყველა სტრატეგიული და ტაქტიკური გათვლა რეალობის ყველა სფეროში.
საქართველოს უზენაესი საკანონმდებლო ორგანოს სხვადასხვა მოწვევათა დეპუტატები:
მ. გიორგაძე დ. გოქაძე ფ. დიაკონიძე თ. გველესიანი ნ. ვეფხვაძე ა. იმნაძე
ნ. ნათაძე ა. შუბითიძე შ. ჩხაიძე მ. ჯიბუტი

სხვადასხვა მოწვევის პარლამენტის წევრთა დიდი ნაწილი წესად შემოიღებს თავისი კვალიფიციური აზრის პირუთვნელად გამოთქმას ქვეყნისთვის სასიცოცხლო საკითხებზე. საქართველოს ეროვნულ-გამანთავისუფლებელ მოძრაობაში, რომელიც გრძელდება და გაგრძელდება მანამდე, სანამ ჩვენი ქვეყანა არ მოიპოვებს საკუთარი თავისუფლებისა და ბედნიერების სრულ გარანტიას, დეპუტატთა ეს საქმიანობა ერთერთი არსებითი შემადგენელი ნაწილი იქნება.
შეგახსენებთ საქართველოს ძირითად სასიცოცხლო ინტერესებს, ძირითად საშიშროებებს, რომლებიც სახელმწიფოს ემუქრება, და მათი დაძლევის ძირითად გზებს. იმედი გვაქვს, რომ დეპუტატთა აქტივობას აღნიშნული მიმართულებით აჰყვება ყველა ის ყოფილი კანონმდებელი, რომელიც აღჭურვილია მოქალაქეობრივი მოვალეობისა და ერის წინაშე პასუხისმგებლობის ჯეროვანი შეგნებით.
1. საქართველო არის უნიტარული სახელმწიფო, რომელშიც შედის ორი ავტონომიური ერთეული – აფხაზეთი და აჭარა. აფხაზეთში საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების მიერ თავისი იურისდიქციის პრაქტიკული განხორციელების უფლება უპირობოა. ეს არის საქართველოს უფლება მსოფლიოში მოქმედი ყველა ნორმის წინაშე. საქართველოს და ქართველი ერის შეუვალი ამოცანაა აფსუა (“აფხაზ”) ხალხთან ნორმალური მოყვრული ურთიერთობის აღდგენა.
ორივე ეს ამოცანა – იურისდიქციის განხორციელებაც და ურთიერთობის აღდგენაც – სასიცოცხლოა ქართველებისთვისაც და აფხაზებისთვისაც, მაგრამ ერთის გადაჭრა ვერ იქნება დამოკიდებული მეორის გადაჭრაზე.
საქართველოს რეალურად ერთგულ პოლიტიკურ ძალებს და ქართველ ერს, რომლის ნებასაც ეს ძალები ასახიერებენ, გვაქვს აფხაზ ხალხთან გულწრფელი მოლაპარაკების საშუალება, რადგან ამის უყალბო ნება გაგვაჩნია.
2. ცხინვალის რეგიონში კიდევ ერთხელ “ოსეთის” შექმნა დაუშვებელია.
აუცილებელია სახელის “სამხრეთ ოსეთი” ერთხელ და სამუდამოდ ამოღება ოფიციალური სიტყვახმარებიდან. განცხადება და მსოფლიოსთვის განმარტება იმისა, რომ “სამხრეთ ოსეთი” არის რუსი დამპყრობლების მოგონილი სახელი და მათივე შექმნილი (რუსული ინსტანციების დადგენილებით ჯერ კიდევ 1920 წელს, საქართველოს დაპყრობამდე 1921 წელს) ტერიტორიული ადმინისტრაციული ერთეული, რომლის არსებობას არანაირი არც ისტორიული, არც იურიდიული, არც ეკონომიკური, არც კულტურული, არც მორალური საფუძველი არ ჰქონდა და არა აქვს და რომელსაც არც ერთი საათი არ უარსებია იქ რუსეთის რეგულარული შეიარაღებული ძალების დგომის გარეშე.
ოსური მოსახლეობის საკუთრივ ეროვნული ინტერესების დაცვის ქმედითი საშუალებაა დემოკრატიულად განვითარებული ადგილობრივი თვითმმართველობა ერთის მხრივ და ფუნქციური ავტონომია (კულტურულის ჩათვლით) მეორეს მხრივ. საქართველოს ოსი მოსახლეობის მიმართ, ისევე როგორც ყველა სხვა ეთნიკურად არაქართველი მოსახლეობის მიმართ, საქართველოს ერთადერთი სწორი პოლიტიკაა ინტეგრაცია ასიმილაციის გარეშე.
ფუნქციური ავტონომია გულისხმობს პოლიტიკური და საზოგადოებრივი ორგანიზაციების სისტემას, რომლის ამოცანაა ოსების სპეციფიკურად ეროვნული (ეთნიკური) ინტერესების ლობირება.
3. დაუშვებელია საქართველოს სახელმწიფოებრივი დანგრევის რუსული გეგმა – “კონფედერაცია” ანუ “სახელშეკრულებო სახელმწიფო” საქართველოს, “დამოუკიდებელი” აფხაზეთის და “დამოუკიდებელი” “სამხრეთ ოსეთის” შემადგენლობით, რომელიც ავტომატურად იშლება, როგორც კი ერთერთი შემადგენელი გამოთქვამს ამ სურვილს.
4. დაუშვებელია საქართველოში “ფედერაცია” იმიტომ, რომ იგი ნიშნავს არა მხოლოდ საქართველოს ისტორიულ პროვინციებად დაშლას ერთი-ორი თაობის მანძილზე, არამედ თვით ქართული ეროვნული ცნობიერების დაშლასაც კუთხურ ცნობიერებებად.
5. აუცილებელია განუკითხავი იმიგრაციის აღკვეთა და გაჭირვებისაგან გამოწვეული მასობრივი ემიგრაციის შეჩერება; დაუშვებელია, რომ საქართველო პასიურად უშვებდეს, ასტიმულირებდეს ან რაგინდარა მოტივით ურიგდებოდეს საქართველოში უცხოეთიდან იმიგრაციას დასახლების მიზნით კანონით დადგენილი კვოტის ზემოთ, რომელიც (ეს კვოტა) უნდა ემყარებოდეს მეცნიერულ დემოგრაფიულ გათვლას და უნდა ხორციელდებოდეს სიობრივი დამტკიცებით პარლამენტის მიერ.
6. ორმაგი მოქალაქეობა ან უნდა გაუქმდეს, ან უნდა მიეცეს გამონაკლისის სახე, ვინაიდან იგი ქმნის სიტუაციას, როცა საქართველოს მოქალაქის უფლებით ისარგებლებენ სხვა, უფრო ძლიერი და მდიდარი ქვეყნის მიერ მართული პირები. შერბილებული პირობები უნდა შეიქმნას საქართველოდან გაჭირვების გამო ემიგრირებული ახალგაზრდებისათვის, რომლებიც გულწრფელად გეგმავენ სამომავლოდ საქართველოში დაბრუნებას.
7. საქართველოს ორიენტაცია დასავლეთზე – არა მარტო კულტურული, რაც ტრადიციულია, არამედ თავდაცვითიც – საქართველოსთვის აუცილებელია. ეს არის ერთადერთი რეალური დაცვა ახალი ანექსიის მცდელობისაგან და ტერიტორიების თანდათანობითი წაგლეჯის მცდელობისაგან რუსეთის მხრიდან. იმ შემთხვევაში, თუ საქართველოს ექნება იურიდიულად გაფორმებული სრულყოფილი სათავდაცვო ალიანსი დასავლეთთან, მას შეუძლია არა მხოლოდ მონაწილეობა გლობალურ საფრთხეებთან ბრძოლაში, არამედ აგრეთვე სრულფასოვან რისკებზე წასვლაც დასავლეთთან საერთო სასიცოცხლო ინტერესის – აღმოსავლური პოტენციურად მზარდი ექსპანსიისაგან კავკასიისა და ევროპის სტრატეგიული დაცვის – პროცესში.
დასავლეთთან საქართველოს სათავდაცვო კავშირის დღესდღეობით ხილული შესაძლებელი ფორმა სამია: ნატოში გაწევრიანება, სათავდაცვო ხელშეკრულება ნატოსთან და ორმხრივი ხელშეკრულებები ნატოს ცალკე წევრებთან.
8. იქიდან გამომდინარე, რომ რუსეთის აგრესიულობა საქართველოს მიმართ სტაბილურია, – იგი ნაკარნახევია დასავლური დემოკრატიის ცენტრალური აზიისაკენ არგატარების მისწრაფებით და რუსეთის არაკონკურენტუნარიანობით (დასავლეთთან შედარებით) რეგიონის ქვეყნებთან ურთიერთობათა საქმეში – საქართველოს არა აქვს უფლება, თავისი პოლიტიკა მინიმალურად მაინც რუსეთის ნდობაზე დაამყაროს. დღეს, ოკუპაციის პირობებში, საქართველო ვალდებულია, რუსეთთან ყოველგვარი ურთიერთობის შეუვალ პირობად ჰქონდეს რუსეთის დაუყოვნებელი გასვლა საქართველოდან და საქართველოს ნაწილთა “დამოუკიდებლობის” ცნობის უპირობო გაუქმება.
9. მიწა (აგრეთვე წიაღის სიმდიდრე) არის შეუცვლელი, გაუმრავლებელი და “ამოწურვადი” (შეზღუდული) რესურსი. მიწის გასხვისება უცხოელებზე ქვეყნის სასიცოცხლო ამოცანებთან და საზოგადოებრივ ინტერესთან შეუთავსებადია. საქართველოსთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელია, დროებით (ანუ საქართველოს და მისი მოქალაქეების კონკურენტუნარიანობის შექმნამდე) აღიკვეთოს უცხოელებზე საქართველოს მიწის და სხვა ეკონომიკურად და კულტურულად მნიშვნელოვანი ობიექტების, აგრეთვე წიაღის სიმდიდრეების მიყიდვა, ხოლო სტრატეგიულად მნიშვნელოვანისა – ამის შემდეგაც.
10. თავის საშინაო პოლიტიკაში საქართველო ორიენტირებულია სრულყოფილ სამართლებრიობაზე და დემოკრატიაზე, რადგან ეს უკანასკნელი საზოგადოების ორგანიზების ის ერთადერთი ფორმაა, რომელიც შეესაბამება ადამიანის, როგორც გონიერი და თავისუფალი არსების, ბუნებასა და ღირსებას და ამავე დროს ოპტიმალური ფორმაა ყოველმხრივი პროგრესისათვის.
საქართველოს საშინაო პოლიტიკა ზოგადად და მისი ეკონომიკური პოლიტიკა კერძოდ მიზნად ისახავს სხვა ფუნდამენტურ მიზანთა შორის, ოპტიმალური ა) ეკოლოგიური სივრცის, ბ) პედაგოგიური სივრცის, გ) ჯანსაღი სივრცის, დ) პროფესიული განვითარების სივრცის და ე) სოციალური თვითდამკვიდრების სივრცის შექმნას საქართველოში და მის საზღვრებს გარეთ საქართველოს მოქალაქეთა მოზარდი და ახალგაზრდა ნაწილისათვის.
11. საქართველოში რამდენიმე ათეული ეროვნების ადამიანები ცხოვრობენ მრავალი თაობის მანძილზე. სახელმწიფოს პოლიტიკა ეთნიკურად არაქართველ მოქალაქეთა მიმართ არის ინტეგრაცია ასიმილაციის გარეშე.
12. საქართველოში უნდა აღდგეს და განვითარდეს განათლების სისტემა და მეცნიერება. სახელმწიფოს მიზანია იმის მიღწევა, რომ:
- ცოდნისა და პრაქტიკის ყველა ძირითად სფეროში ჰყავდეს საკუთარი უმაღლესად კვალიფიციური ექსპერტი (ექსპერტები), რათა არ საჭიროებდეს უცხოების არც დაქირავებას, არც ნდობას;
- საკუთარი კვლევითი შრომით კურსში იყოს თანამედროვე მეცნიერების განვითარების პროცესისა;
- ყოველ მოსწავლეს, მომავალ მშრომელს, სკოლაში ყოფნის მანძილზე ეძლეოდეს საკმარისი ცოდნა ფუნდამენტური მეცნიერებების დარგში, რათა, როგორც მინიმუმი, ყველა თანამედროვე ტექნოლოგიის ათვისება შეეძლოს უახლოესი 1-3 ათეული წლის მანძილზე და შემდგომი გადამზადების პერსპექტივა ჰქონდეს.
13. საქართველოსთვის სასიცოცხლოდ აუცილებელია სასურსათო უსაფრთხოება, ანუ საკუთარი წარმოების სასმელ-საჭმელით მომარაგების უნარი. ეს ნიშნავს, რომ საქართველო ძირითადად უნდა ჭამდეს საკუთარი წარმოების საკვებს და არა იმპორტირებულს.
14. საქართველოს ეკონომიკური პოლიტიკის ორიენტირები უნდა იყოს:
- სასოფლო-სამეურნეო უზრუნველყოფა (და ნამატის ექსპორტი),
- მეცნიერებატევადი წარმოება;
- წარმოების ტრადიციული (1992 წლამდე არსებული) იმ დარგების (შეძლებისდაგვარად) აღდგენა, რომლებიც წარმატებით მუშაობდნენ და ბაზარი ჰქონდათ 90-იანი წლების ჩათვლით, რისი გაგრძელებაც გათვლადია (სავაჭრო და თევზმჭერი ფლოტის აღდგენისა და განვითარების ჩათვლით);
- როგორც ფუნდამენტური, ისე გამოყენებითი მეცნიერული პროდუქციის შექმნა და (ძირითადად მაღალი კვალიფიკაციის) სპეციალისტთა საზღვარგარეთ დასაქმება პერიოდულად.
ამ მიზანთა მიღწევაში აუცილებელია სახელმწიფოს აქტიური მონაწილეობა რაციონალური კანონმდებლობის, ენერგიის იაფი ბაზრისა და კრედიტის იაფი ბაზრის შექმნის სახით.
15. საქართველოს ტრადიციული მორალური და ყოფითი ღირებულებები ემთხვევა დასავლურს. პედაგოგიკა და მასობრივი პროპაგანდა მედიით ორიენტირებული უნდა იყოს ამ ფაქტის გაცნობიერებაზე ფართო საზოგადოების მიერ და სოციალური ეთიკის გაღრმავებულ სწავლებაზე. დაუშვებელია ქრისტიანული რელიგიისა და საქართველოს სამოციქულო ეკლესიის როლის მიჩქმალვა მოზარდი თაობებისათვის თანამედროვე ეთიკური დონის სიღრმისეულად გადაცემის პროცესში.
16. საქართველოს მოქალაქენი თანასწორნი არიან. მათი თანასწორობა არის:
- თანასწორობა კანონის წინაშე;
- თანასწორობა იმ უფლებაში, რომ საქართველოს მთელ სიმდიდრეს განიხილავდეს, როგორც მარადიულ საარსებო ბაზას თავისი შთამომავლობისათვის;
17. საკუთარი ეროვნების, ანუ საკუთარი ეთნიკური, ლინგვისტური, კულტურული, და ფსიქოლოგიურ-ღირებულებრივი ორიენტაციის საჯაროდ განსაზღვრა ადმიანის წმინდა უფლებაა.
18. საქართველოს სახელმწიფოს შეუვალად იმპერატიული მიზანია და, შესაბამისად, მისი საგარეო და საშინაო პოლიტიკის ქვაკუთხედია საქართველოს მარადიულყოფა, როგორც:
- გაეროს მიერ ცნობილ საზღვრებში მდებარე სახელმწიფოსი;
- სახელი “საქართველო” მატარებელი დამოუკიდებელი სახელმწიფოსი;
- ქართული სახელმწიფოსი, ანუ ისეთის, რომელიც თავის მოქალაქეს ელაპარაკება საუკუნეების მანძილზე ხალხის ერთობლივი ძალისხმევით შემუშავებული სალიტერატურო ქართული ენით.
19. სოციალური პოლიტიკის რადიკალური ორიენტირია მოსახლეობის (განსაკუთრებით მოზარდი თაობების) ჯანსაღი ეკოლოგიური, პედაგოგიური და ფსიქოლოგიური სივრცის შექმნა მისი ცხოვრებისა და მომზადების ხარისხის ზრდის მიზნით.
საქართველოს უზენაესი საკანონმდებლო ორგანოს სხვადასხვა მოწვევათა წევრები:
თამაზ გველესიანი
მამუკა გიორგაძე
ფირუზ დიაკონიძე
თენგიზ დიხამინჯია
ავთანდილ იმნაძე
ნოდარ ნათაძე