საქართველოს ნებისმიერი ხელისუფლების,  პოლიტიკური ორგანიზაციისა  თუ კერძო პირის  უპირველესი ამოცანა საქართველოს დაპყრობილი ტერიტორიებისა და იქ მძევლად დარჩენილი ჩვენი თანამოქალაქეების დაცვა უნდა იყოს!   საქართველოსთვის მთავარი გამოწვევის, რუსეთის აგრესიის მოგერიების უზრუნველყოფის ღონისძიებები მრავალ კომპონენტს  შეიცავს. თითოეულ მათგანზე ერთიანი  ეროვნული  პოზიციის განსაზღვრა, ქმედებათა პროგრამის შემუშავება და მათი თანმიმდევრული და მიზანმიმართული განხორციელება  ქართული სახელმწიფოსა და საზოგადოების  მუდმივი ზრუნვის საგანი უნდა იყოს.

განსაკუთრებული ყურადღება უნდა გამახვილდეს პოლიტიკურ,   დიპლომატიურ,   სამარათლებრივ,  ეკონომიკურ და სამხედრო  ასპექტებზე.  ამ საკითხებზე ერთიანი მკაფიო პოზიციის ქონა რუსეთის მიერ ანექსირებული ტერიტორიების,  მიმდინარე კონკრეტული პრობლემების მოგვარებისა და გატაცებული  ჩვენი თანამოქალაქეების განთავისუფლების გზების სწორ არჩევანში დაგვეხმარება.

„სახალხო  პარტია“  გამოთქვამს მზადყოფნას მონაწილეობა მიიღოს მოცემულ საკითხთან დაკავშირებით გამართულ საერთო ეროვნულ  ფართო და ღრმა დისკუსიაში და კიდევ ერთხელ წარმოადგენს თავის მოკლე თეზისურ ხედვას  სახელმწიფოებრივად აუცილებელი იმ ქმედებებისა, რომელსაც, ხელისუფლება უნდა ანხორციელებდეს, მაგრამ, სამწუხაროდ, მისგან არ არის მაქსიმალურად გამოყენებული ქართული სახელმწიფოს რესურსი და შესაძლებლობები. კერძოდ:

1. სამხედრო – თავიდანვე უნდა აღვნიშნოთ, რომ რუსეთთან საბრძოლო მოქმედებების ნებისმიერი ფორმით განახლება ჩვენი მხრიდან იქნება ქვეყნისათვის სახიფათო და მაქსიმალურად უნდა იყოს აცილებული.  ასევე, უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ ნაკლებად სავარაუდოა, რუსეთის მხრიდან, საერთაშორისო ფაქტორის გათვალისწინებით, საქართველოს სიღრმეში შეიარაღებული შემოჭრა. თუმცა, ეს არ ნიშნავს იმას, რომ რუსეთმა არ გამოიყენოს თავისი სამხედრო რესურსი და მისი ადგილობრივი აგენტურა წერტილოვანი დარტყმებისა თუ ლოკალური პროვოკაციების განსახორციელებლად, რისთვისაც უნდა ვიყოთ მზად და არ მივცეთ მათ პროვოცირების საშუალება.

პარალელურ რეჟიმში მუდმივად უნდა ვანვითარებდეთ როგორც სათავდაცვო, ასევე, ზოგადად  უსაფრთხოების სისტემას  ჩვენი სტრატეგიული პარტნერების დახმარების ეფექტური გამოყენებით.

2. პოლიტიკური - საქართველოს ხელისუფლებამ უნდა  განახორციელოს:                                  - სახელმწიფო ინსტიტუტების მშენებლობის, შიდა დემოკრატიისა და ქვეყნის საზოგადოებრივი  ცხოვრების  მდგრადი განვითარების  უზრუნველყოფა;                                            - მოსახლეობის საზოგადოებრივ პროცესებში ჩართულობის ამაღლება და მთავარ საკითხებზე სამოქალაქო ერთსულოვნების მიღწევა.

- ტერიტორიებოკუპირებული  ქვეყნის შესაბამისი  კანონმდებლობისა და პრაქტიკის შექმნა, მათ შორის პრიორიტეტულია საქართველოს კანონმდებლობაში  ეროვნული ღირებულებების  ასახვა და საქართველოს  მიერ კონტროლირებულ  ტერიტორიაზე, სხვა   ქვეყნის აგენტურის უვნებელყოფა.

მკაფიოდ უნდა გაცხადდეს, რომ რუსეთის მთავარი მოთხოვნა საქართველოს მიმართ (უკრაინისთვისაც) – ქვეყნის ფედერალიზაცია და  „ამბოხებული ტერიტორიების“ მარიონეტული ხელისუფლებების სუბიექტად აღიარება – შეუსრულებელი მიზანია!

საქართველოს ხელისუფლებამ უნდა გააცნობიეროს, რომ მხოლოდ საერთაშორისო ორგანიზაციების იმედზე ყოფნა, თანაც იმ პირობებში, როდესაც მას არ უწევ სრულფასოვან პარტნერობას და დიდია ეჭვი პირადი ინტერესებით რუსეთზე რომ ხარ მიბმული, სახელწიფოსთვის ზიანისმომტანია. უნდა შეწყდეს დათმობები,  რომლებიც  ვნებს  საქართველოს სახელმწიფროებრივ სტრატეგიულ ინტერესებს და რომელთა გამოსწორება შემდეგში შეუძლებელი იქნება.

მაქსიმალურად უნდა იყოს ამოქმედებული ოკუპირებული ტერიტორიებიდან დევნილი მოსახლეობის ინტერესების გამომხატველი ინსტიტუტები ან ცენტრალურ ხელისუფლებაში შეიქმნას ოკუპირებული ტერიტორიების მართვის ქმედითუნარიანი დაწესებულება (აფხაზეთის უმაღლესი საბჭო მხოლოდ საარჩევნო კომისიის დამხმარე ორგანოდაა გადაქცეული, ხოლო ანტიკონსტიტუციური და დანაშაულებრივად შექმნილი  ყოფილი  ე.წ. სამხრეთ ოსეთის ადმინისტრაცია ყოვლად გაუგებარი წარმონაქმნია).                                                                                                                              3. დიპლომატიური – ქვეყნის მიერ მსოფლიოს ერთა მდგრადი წონასწორობის  სისტემის  შექმნაში კუთვნილი ადგილის დაკავება და საქართველოს საკითხის აქტუალიზაცია; ყველა პლატფორმის გამოყენება საქართველოს მკაფიო პოზიციის დასაფიქსირებლად, ქვეყნის საერთაშორისო რეპუტაციისა და ნდობის ამაღლება, რაც საქართველოს მისცემს მორალურ უფლებას თხოვოს ევროკავშირსა და აშშ-ს გააძლიერონ ეკონომიური და პოლიტიკური ზეწოლა რუსეთზე!…                                                                                                    მსოფლიოს უნდა დავაჯეროთ, რომ  შეწყდა ცალმხრივი დათმობები  რუსეთის ფედერაციის მიმართ და მკაფიოდ გაცხადდეს, რომ ამ უკანასკნელთან საქართველოს პოლიტიკური ურთიერთობების ნორმალიზაცია შესაძლებელია ანექსიის შედეგების ლიკვიდაციის პირობებში.  დეოკუპაცია ერთჯერადი აქტია, მისი დასრულების შემდეგ რუსეთთან თანამშრომლობას ფართო პერსპექტივა ეხსნება. მანამდე, მხოლოდ, ჰუმანიტარულ და ადამიანის უფლებათა დაცვის სფეროებშია შესაძლებელი ურთიერთობა.                                                                                                                             4. სამარათლებრივი – მაქსიმალური დისკომფორტის შექმნა საქართველოს ინტერესების წინააღმდეგ მოქმედი ქვეყნებისა თუ პირებისთვის. რუსეთის მიერ ოკუპირებულ საქართველოს ტერიტორიებზე საოკუპაციო შეიარაღებული ძალების უკლებლივ ყველა ოფიცერი, ოკუპირებულ ტერიტორიებზე არსებული მარიონეტული  ადმინისტრაციის მაღალი თანამდებობის ყველა პირის მიმართ უნდა აღიძრას სისხლის სამართლის საქმეები (ე. წ. პრეზიდენტები, წარმომადგენლობითი  ორგანოების წევრები, მინისტრები, ქალაქების ხელმძღვანელები და ა.შ), განსაკუთრებით კრიმინალურ  დანაშაულში მონაწილეეებისთვის.  მათ მიმართ განხორციელდეს სამართლებრივი დევნა (მაგ,  ინტერპოლით) და ეკონომიკური სანქციები ( მაგ, ყადაღა დაედოს მათ და აგრეთვე მათი უახლოესი ნათესავების ქონებას საქართველოსა თუ მთელ მსოფლიოში)…                                                                                  5. ეკონომიკური – საქართველომ უნდა მოახდინოს თავისი ეკონომიკის დივერსიფიკაცია,  შექმნას დასავლური ინვესტიციების მოზიდვისა და წარმოების განვითარების პირობები; მოძებნოს საქართველოში წარმოებული პროდუქციის გასაღებისათვის  რუსული ბაზრის გარდა  არსებული სხვა ბაზრებიც; მაქსიმალურად შეზღუდოს რუსული კაპიტალის მეშვეობით საქართველოს მოსახლეობის რუსულ პოლიტაკაზე მიბმის და ოკუპირებულ ტერიტორიებზე მოქმედი რუსული ფირმების საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ფუნქციონირების ხელშეწყობის არსებული მავნე პრაქტიკა.                                                                                                                                                   მოქალაქეთა  კეთილდღეობის უზრუნველყოფა და ამ სფეროში აფხაზეთისა და ცხინვალის რეგიონის მოსახლეობისთვის მიმზიდველობისა და პერსპექტივის გაჩენა (მათი სამოქალაქო უფლებებისა და ადგილობრივი თვითმართველობის სრული რეალიზაციის პირობებში) მაქსიმალურად  შეუწყობს ხელს ამ ტერიტორიების მშვიდობიან რეინტეგრაციას საქართველოს სახელმწიფოში.

ჩვენი აზრით, ქართული პოლიტიკური ცხოვრების ზემოთ ჩამოთვლილი ქმედებების რეალიზება  (სხვა ფაქტორებთან ერთად) მნიშვნელოვნად შეზღუდავს  ოკუპანტს თავის  უკანონო გადაწყვეტილებებში და შეამცირებს მისი აგრესიულობის ხარისხს ამათუიმ კონკრეტულ ეპოზოდში.

ცალსახად უნდა აღინიშნოს ისიც, რომ სამხედრო მდგენელის გარდა ყველა სხვა სფეროში ქართული სახელმწიფოს შესაძლებლობები შეუზღუდავია და ქვეყნის ერთგული ძლიერი ხელისუფლების პირობებში უკუეფექტი არ ექნება.

გავხდეთ ღირსნი ექიმ ვაჟა გაფრინდაშვილი თანამოქალაქეობისა!

გადავდგათ აუცილებელი ნაბიჯები, როგორც მის გასათავისუფლებლად, ასევე მსგავსი მოვლენების პრევენციისა და, საერთოდ,  ქართული სახელმწიფოებრივი გამოწვევების საპასუხოდ!

მამუკა გიორგაძე        სახალხო პარტია          12.12.2019

წარდგენილი ვარიანტი არ გამხდარა საზოგადოებრივი მსჯელობის საგანი,  სრული სახით არც გამოქვეყნებულა (რაც ძალიან დიდ ეჭვებს აღძრავს) და მხოლოდ, მედიაში გავრცელებული თეზისებით შეგვიძლია გავაანალიზოთ. თუმცა, უცნობია კონკრეტული პუნქტები მოდიფიცირებული ვარიანტისა, რომელიც  საერთაშორისო ორგანიზაციების მიერ ორგანიზებული შეხვედრის განხილვის საგანი გახდა. ჩვენ მხოლოდ „მოლაპარაკების“ მონაწილეთა ინტერვიუების ფრაგმენტებით შეგვიძლია ვიმსჯელოთ. მათში ადვილად იკითხება კონკრეტული პოლიტიკური ჯგუფების ინტერესი და სახელმწიფოებრივი საფრთხეები, რომელიც მის დამკვიდრებას შეიძლება მოჰყვეს.

როგორც ცნობილია, საუბარი მიმდინარეობდა მოქმედი კონსტიტუციით განსაზღვრული 73 მაჟორიტარის არჩევის წესზე, რომელიც მრავალმანდატიანი მაჟორიტარული ოლქების შექმნას ითვალისწინებს.

განვიხილოთ ინიციატივის ძირითადი ასპექტი.  მაგალისთვის,  6-მანდატიან ერთ ოლქში, რომელიც „იქმნება არსებული 6 ერთმანდატიანი საარჩევნო ოლქების გაერთიანებით“,  ყოველ საარჩევნო სუბიექტს შეუძლია წარადგინოს „არაუმეტეს იმდენი კანდიდატისა, რამდენიც აირჩევა შესაბამისი მრავალმანდატიანი ოლქიდან“ ანუ, 6.  ე.ი.  ვდაობთ, ერთიდაიმავე ტერიტორიაზე არსებულ მრავალმანდატიანი ერთი ოლქიდან განაწილდეს 6 მანდატი  თუ თითო მანდატი  ერთმანდატიანი 6  ოლქიდან.

ბუნებრივად დგება კითხვა: ამაზეა ატეხილი ასეთი აჟიოტაში და დავიდარაბა?!

როცა ვიცით, რომ რაც უფრო დიდია ტერიტორია ანუ, გაერთიანებულ ოლქში, პროცესების ორგანიზებაში „ოცნებას“  თავისი სახელისუფლებო, ფინანსური და ადმინისტრაციული  რესურსის გამო  (რომლის უკანონოდ გამოყენების მაღალ ალბათობას ოპოზიცია სწორად აფასებს) ყველა სხვა სუბიექტან შედარებით (ნაწილობრივ „ნაცმოძრაობასაც“) უდიდესი  სასტარტო უპირატესობა ენიჭება.

სხვა პარტიების მაჟორიტარებს, რომელთაც ერთ კონკრეტულ ერთმანდატიან ოლქში თავისი პირადი ცნობადობითა და ავტორიტეტით კიდევ შეეძლო კონკურენცია გაეწია ორივე სუბიექტისთვის,  გაერთიანებულ მრავალმანდატიან ოლქში, გაცილებით დიდ ტერიტორიაზე, არჩევნებისთვის საჭირო ფინანსები, ტექნიკური საშუალებები და მედიარესურსი არ გააჩნია, იძულებულს ხდიან უარი თქვას არჩევნებში მონაწილეობაზე ან მოძებნონ გზა „ოცნების“ ან მისგან პარტნიორად შერჩეული სუბიექტისკენ.

გავიხსენოთ,  2016 წელს მთელი ოპოზიცია ამ არგუმენტით აკრიტიკებდა „ოცნებას“ მაჟორიტარული საარჩევნო ოლქების გამსხვილების გადაწყვეტილების გამო.

აღსანიშნავია ის გარემოებაც, რომ თუ ექვსივე ერთმანდატიან ოლქში გამარჯვებისთვის ცალ-ცალკე  50 % – იანი ბარიერის გადალახვაა აუცილებელი, მრავალმანდატიან ოლქში უბრალო უპირატესობაც საკმარისია მანდატის მოსაპოვებლად.  მარტივი არითმეტიკაა – გაერთიანებულ 6 მანდანტიან ოლქში  ოცნების მიერ წარდგენილმა  კანდიდატებმა არსებულ  თანაბარი რაოდენობის  თავის 6 ერთმანდატიან  საარჩევნო ოლქში 35-40%  რომ აიღოს ექვსივე გავა. ყველაზე უკეთეს შემთხვევაში 1-2 მანდატისთვის ბრძოლა ერთდროულად ექვსივე ერთმანდატიან ოლქში რომელ პარტიასაც შეეძლება ფაქტობრივად ცნობილია.

ოპოზიციის გათვლა იმაზე, რომ მათი  წარდგენილი ვარიანტით პარტიული მაჟორიტარის მანდატი პარტიული სიიდან გასულ დეპუტატთა რაოდენობას გამოაკლდება თავის მოტყუების სულელური მცდელობაა. ეს შეზღუდვა მაღალი პასუხისმგებლობისა და პოლიტიკური კულტურის მქონე  პოლიტიკურ ელიტას ეხება, თორემ საქართველოში ფსევდოდამოუკიდებელი მაჟორიტარების წარდგენა გავრცელებული პრაქტიკაა (მაგ. სალომე ზურაბიშვილი მთაწმინდის ოლქში) და ოცნებას  თუ დასჭირდა არ იკადრებსო ნამდვილად ვერ ვიტყვით. შესაბამისად, „ოცნებას“ ეძლევა პოტენციური კანდიდატების მიზიდვისა და მათით მანიპულირების საშუალება.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე იქმნება შთაბეჭდილება, რომ მაღალ ემოციურ ფონზე მიმდინარე პროცესი ემსახურება ხელისუფლებისა და მისგანვე შერჩეული სპარინგ-პარტნიორის ინტერესებს და კოაბიტაციის  ახალი ფორმით განხორციელებას.

საზოგადოებას გვინდა შევახსენოთ მსგავსი ვითარება 1999 წელს – როცა მაშინდელმა ხელისუფლებამ „ვერ გაუძლო ოპოზიციად წოდებულების აქტიურობას“  7 % – იანი ბარიერის შემოღებასთან დაკავშირებით, რამაც საქართველოს ბოლო 20 წლის ტრაგიკული მოვლენები განაპირობა.  მაშინაც და დღესაც პროცესების მშვიდობიანი განვითარების მსურველი საერთაშორისო ორგანიზაციები გამოყენებული იქნენ კონკრეტული ჯგუფების ინტერესების ლამაზად შესაფუთად.

ხალხის გაბითურების იმ თამაშის მონაწილენი დღესაც მთავარ როლებზე გვევლინება და, როგორც ჩანს, მზად არიან მორიგი ანტისახელმწიფოებრივი ნაბიჯების გადასადგმელად.

სახალხო პარტია     მამუკა გიორგაძე    9.12.2019

საკონსტიტუციო ცვლილებების ჩაგდების ფაქტი და, განსაკუთრებით, მისი განხორციელების ფორმა ამ მახინჯი სისტემის კიდევ ერთი გამოვლინებაა, რაც ქვეყნის დემოკრატიული განვითარებისათვის შესაძლოა საბედისწერო აღმოჩნდეს და რამაც უკვე დიდი რეპუტაციული ზიანი მიაყენა ქვეყანას.

2020 წლის საპარლამენტო არჩევნების პროპორციული სისტემით ჩატარება, ქვეყნის პოლიტიკურ ცხოვრებაში ერთადერთი საკითხი იყო რომელსაც მხარს უჭერდა ფაქტობრივად ყველა პოლიტიკური პარტია და საზოგადოებრივი ჯგუფი და მოწონებული იყო საქართველოს ყველა საერთაშორისო პარტნიორისგან. განსაკუთრებით მისასალმებელი იყო ისიც, რომ საერთო ეროვნულ თანხმობაზე ზემოქმედების მოხდენა არ შეეძლო ოკუპანტ მეზობელს.

სამწუხაროდ, ხელისუფლებამ მოვლენები ყველაზე შოკისმომგვრელი და დრამატული სცენარით განავითარა. ბ-ნ ივანიშვილს თუ არ ყოფნიდა სახელმწიფოებრივად სწორი გადაწყვეტილების მიღების ნება, ან არ უნდა გაეცა პირობა ცვლილებების განხორციელების შესახებ ან შეეძლო პირდაპირ ეთქვა საზოგადოებისთვის, რომ გარკვეული პოლიტიკური მოსაზრებების გამო, მან გადაიფიქრა მისგანვე ინიცირებული კანონპროექტის მხარდაჭერა და ეს იქნებოდა გაგებული, როგორც, ჩვენთვის მიუღებული, მაგრამ მაინც პოლიტიკური პოზიცია და გადაწყვეტილება. იქნებოდა პროტესტი, მაგრამ საზოგადოება, პოლიტიკური სპექტრი, საერთაშორისო სუბიექტები და ბოლოს და ბოლოს საკუთარი პარტიის წევრები თავს შეურაცყოფილად და მოტყუებულად არ ჩათვლიდნენ.

ნაცვლად ამისა ბ-ნმა ივანიშვილმა, მისი მორჩილი დეპუტატების ნაწილის მეშვეობით შემოგვთავაზა სამარცხვინო და ყველასათვის ადვილად გასაშიფრი ფარსი და შეგნებულად წავიდა ხელოვნური შიდაპარტიული თუ სახელმწიფოებრივი ქაოსისა და ქვეყნის საერთაშორისო იმიჯის შელახვისკენ.

ჩვენ გვესმის მხოლოდ განცხადებები, რომ ხელისუფლება მოწოდებულია და ყველაფერს აკეთებს ქვეყანაში სტაბილურობის შესანარჩუნებლად და დემოკრატიის განვითარებისთვის, თუმცა ვერ ვხედავთ ქმედებებს, რომლებიც ამ განცხადებების ადეკვატური იყოს.

მიუხედავად საზოგადოების პროტესტისა ხელისუფლება არ ცდილობს შექმნილი კრიზისიდან გამოსვლის გზების ძიებას, მას აქვს შესაძლებლობა შექმნას ყველა დაინტერესებული სუბიექტის მონაწილეობით დაძაბულობის განმუხტვის პლატფორმა, მოძებნოს საკითხის გადაწყვეტის სამართლებრივი და პოლიტიკური გზები ან ჩაატაროს საკითხის შესახებ რეფერენდუმი.

ხელისუფლებამ, სამწუხაროდ, აქაც სახელმწიფოებრივად საშიში გზა აირჩია – აგრძელებს რა თავის „შუაგაკრეფის“ გამოცხადებულ კურს და ხელოვნური დესტაბილიზაციის, ორპოლუსიანობისა და მართვადი ქაოსის სტიმულირებას. რამაც საზოგადოების ფართო უმრავლესობისთვის მიუღებელი და უარყოფილი პარტიის და მასთან დაკავშირებული სუბიექტების და ამ პროცესიდან გარიდებული რუსეთის სპეცსამსახურებს გააქტიურობის საშუალება მისცა.

ყოფილი ხელისუფლება კი „ნაციონალური მოძრაობის“ და მისი ყველა განშტოების სახით კი მოწოდებულია საკუთარი ინტერესებისთვის გამოიყენოს მმართველი ძალის ნებისმიერი შეცდომა თუ დანაშაული და ცდილობს მთავარ ოპოზიციურ ძალად და ერის ინტერესების დამცველად მოგვევლინოს.

„ნაციონალური მოძრაობა“ შენიღბული სხვადასხვა პოლიტიკური ჯგუფებით, ე.წ. „სამოქალაქო აქტივისტებითა“ და მათგან მართული მედიით, მონოპოლიზებას უკეთებს ოპოზიციურ აზრს და ცდილობს მაქსიმალურად შეზღუდოს ჯანსაღი ხედვა. ის არაკონკურენტუნარიან გარემოში ახდენს საჯარო სივრცის დრამატიზებასა და ხელოვნურ რადიკალიზაციას. საბაბით კი მას „ქართული ოცნება“ უზრუნველყოფს – იქნება ეს „გავრილოვის პროექტი“ თუ კონსტიტუციაში ცვლილებების ჩაგდება.

„სახალხო პარტია“ პროპორციული საარჩევნო სისტემის დამკვიდრებას ვითხოვდით მაშინაც, როდესაც დღევანდელი „აღშფოთებულები“ ხელისუფლებაში ყოფის დროს ყველა დაშვებული თუ დაუშვებელი მეთოდით აფერეხებდნენ ასეთი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილების მიღებას.

„სახალხო პარტიისთვის“ მიუღებელია ილუზორული გაერთიანების წარმოჩინება – „ყველანი აქ ვართ“ – რაც მხოლოდ მოსახლეობის შეცდომაში შეყვანას ემსახურება. ლოზუნგი „წადი“, „ყველა მინუს ერთი“ და ა.შ… გამარჯვებაზე ორიენტირებული სერიოზული პოლიტიკის ლოზუნგად არ კმარა (ეს არის ბრძოლის უკმარისი, მაშასადმე – ამთავითვე უპერსპექტივო ტაქტიკა) და პროცესების მორიგ ორპოლუსიან პოლიტიკურ სპექტაკლში გადაზრდას ემსახურება.

იმის გათვალისინებით, რომ 2024 არჩევნები 5% ბარიერითა და ბლოკების გარეშე ჩატარდება, არის დიდი ალბათობა, რომ არსებული ოცნება-ნაციონალების მონოპოლია შენარჩუნდება ქვეყანაში და არაფერი არ შეიცვლება კიდევ მინიმუმ 9 წლის განმავლობაში.
შესაბამისად, აუცილებელია, რომ ყველა სუბიექტი 2020 წლის არჩევნებში იყოს თანაბარ პირობებში და პროპორციული სისტემა დაპირებული ბუნებრივი ბარიერით განხორციელდეს ახლავე.

ამის გარეშე ხელისუფლება ძალადობრივად, ხელის გადაგრეხვითა და ხალხის ნების უგულვებელყოფის გზით, პოლიტიკური სისტემის გაჯანსაღებაზე უარის თქმით, შეეცდება უმრავლესობაში დარჩენას, რაც დამღუპველი იქნება როგორც მისთვის ისე ქვეყნისათვის. ამას სახალხო პარტია არ შეეგუება.

განვითარებულმა სავალალო პროცესებმა მოვლენებმა, ნათლად დაგვანახა, რომ საფრთხის წინაშე დგას ჩევნი ქვეყნის სახელმწიფოებრივი ინტერესები და საქართველო – დასავლეთის პარტნიორობა.

„სახალხო პარტიას“ მიგვაჩნია, რომ დღეს როგორც არასდროს საჭიროა ეროვნული სულისკვეთებისა და მაღალი მოქალაქეობრივი პასუხისმგებლობის მქონე ადამიანებმა და ორგანიზაციებმა გააერთიანონ თავიანთი ძალისხმევა საქართველოს განვითარებისთვის და შექმნან ერთიანი ძლიერი ქრისტიანულ ფასეულობებზე ორიენტირებული მემარჯვენე-ცენტრისტული გაერთიანება, რომელიც შეძლებს საზოგადოებას წარუდგინოს სახელმწიფოს მოქმედების, ანუ ქვეყნის მართვის კურსის, კონკრეტული პროგრამა: ჩამოაყალიბოს და დაასაბუთოს საერთო ეროვნული ამოცანები, პირველი რიგის და შემდგომი კონკრეტული სახელმწიფოებრივი ნაბიჯები, რომელიც აუცილებელი იქნება საქართველოს გადასარჩენად, მის გამოსაყვანად დღევანდელი კრიზისიდან და მისი მომავლის უზრუნველსაყოფად.

სწორედ ამ გაერთიანების იდეას ვთავაზობთ დღეს ჩვენ საზოგადოებას და ყველა დაინტერესებულ მოქალაქეს თუ პოლიტიკურ ჯგუფებს და გამოვდივართ ინიციატივით მოწვეულ იქნეს საერთო ეროვნული მემარჯვენე იდეოლოგიის კონგრესი, სადაც გაიმართება მსჯელობა მსგავსი გაერთიანების შექმნაზე.

სწორედ ჩვენი, ამ გაერთიანების მსურველთა ერთიანი ძალისხმევის შედეგი უნდა იყოს ის, რომ „ქართულ ოცნებას“ და მის თავჯდომარეს გავუჩინოთ პროპორციული არჩევნების კანონპროექტის ჩავარდნით შექმნილი ვითარების გამოსწორების დაუოკებელი სურვილი.

დღეს ჩვენ, თქვენს წინაშე წარმოვდგებით ამ პოზიციითა და კონკრეტული შეთავაზებით და ყოველთვის მზად ვართ უმკაცრესად გავაპროტესტოთ ისეთი გადაწყვეტილებები, რომელიც არათავსებადია ჩვენი სახელმწიფოს სასიცოცხლო ინტერესებთან.

„სახალხო პარტია“  16.11.2019